zaterdag 31 mei 2014

Jeff Beck en de menselijke kant van gitaartoon

Op zondag 25 mei was het dan zo ver: Jeff Beck speelde in Tivoli Vredenburg te Utrecht. De eerste muziek die ik van hem leerde kennen was van het album 'Blow by Blow'. Ik had immers in een boekje gelezen dat hierop jazz-rock te horen was en was daar nieuwsgierig naar geworden. Sindsdien heb ik stapje voor stapje meer van de man leren kennen. Tijdens het optreden was een dwarsdoorsnede van zijn oeuvre te horen. Oud en nieuw wisselden elkaar af.



Wat direct opvalt aan Beck's benadering van de gitaar is dat zijn geluid vaak beinvloed lijkt door andere dingen dan de gitaar. Bijvoorbeeld de menselijke stem. Een zorvuldig gebruik van vibrato en gebogen noten maar ook een indrukwekkende behendigheid in het gebruik van de 'Whammy-bar'.

Een bekende opname is van het stuk 'Where Were You' (live at Ronnie Scott's). Het is daarin bijna of de gitaar zingt.



Een mooi fragment waarin Oosterse invloeden te horen zijn is hier te zien:



In de CD hoes van zijn album 'Emotion & Commotion' schrijft Jeff Beck over zijn uitvoering van Nessun Dorma: "Hearing a trained voice always gets me going. It's amazing how well it works when you transpose that on the guitar."



Beck's gitaarspel kent veel facetten maar onderdeel van zijn onmiddellijke herkenbaarheid en persoonlijkheid is zijn eigenzinnige gebruik van de tonale mogelijkheden van de elektrische gitaar. Hiermee blijft hij een inspiratiebron. Het was een mooie avond met een gitarist die wel steeds smaakvoller lijkt te gaan spelen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten